Andries’ onverwachte route naar vervroegd pensioen

Wanneer Andries terugkijkt op zijn loopbaan en de keuzes die hij de afgelopen jaren moest maken, is één ding duidelijk: soms kom je in situaties terecht waar je nooit om hebt gevraagd. En dan is het wijs om niet alleen te beslissen. Zo kwam ook zijn contact met de RMU precies op het juiste moment.

Een loopbaan met vaste waarden

Bij het behalen van zijn MTS-diploma was pensioen geen onderwerp waar Andries mee bezig was. Iedereen werkte tot zijn 65e, zo simpel was het. Met enthousiasme begon hij aan zijn carrière in de techniek. “Na mijn opleiding ben ik direct in mijn vakgebied gestart. Mijn laatste werkgever heb ik tientallen jaren gediend. Door bedrijfsovernames stond ik formeel een paar keer bij een ander bedrijf op de loonlijst, maar de praktijk bleef gelijk: hetzelfde werk, dezelfde collega’s.”

Van tekentafel naar Autocad

Jarenlang werkte hij met potlood en tekentafel aan grote en kleine technische projecten. Tot de digitalisering hem inhaalde. “De overstap naar Autocad was een enorme slag. Ik heb mijn nieuwe collega’s overladen met vragen; een cursus van twee dagen was echt niet genoeg.” Hij lacht: “Ik kreeg zelfs een computer mee naar huis om ’s avonds te oefenen. Ik heb mijn hele modelspoorbaan uitgetekend, geweldige oefening!”

Twintig jaar bij dezelfde klant

Door alle overnames heen bleef Andries vooral op locatie werken: “Vanaf eind jaren ’90 heb ik ruim twintig jaar bij één grote klant gewerkt. Met ons kleine team regelden we alles zelf: voorbereiding, uitvoering, afspraken. Alleen de facturen kwamen van mijn werkgever. Het liep als een trein.”

De klap van reorganisatie

Tot zijn werkgever flink ging reorganiseren. “De helft van ons team kreeg ontslag. Ik mocht blijven, maar onze klant nam de meeste ontslagen collega’s direct over. Ook mijn leidinggevende vertrok. In één keer viel onze constructie uit elkaar.”Het verlies van zijn vertrouwde werkplek hakte erin. “Na al die jaren was ik helemaal verweven met het werk en de mensen. Ik raakte overspannen en zat maanden thuis.”
Bij terugkeer werkte hij voor het eerst in lange tijd weer op kantoor, een wereld die in twintig jaar sterk was veranderd. Nieuwe systemen, nieuwe procedures, nieuwe software. “Ik kreeg gelukkig veel steun, maar het bleef zwaar. Uiteindelijk werd ik opnieuw ziek. Uit onderzoek bleek dat ik stofwisselingsproblemen had… én Parkinson.”

Op zoek naar perspectief

Na deze periode gingen de gedachten richting vervroegd pensioen. “Het leek een mooie uitweg. Personeelszaken stond ervoor open. Ik was vooral opgelucht dat het überhaupt kon.” Tot de RMU met een belangrijke waarschuwing kwam. “De jurist zei direct: ‘Denk eraan, eenzijdig stoppen kan financieel in uw nadeel zijn.’ Dat had ik totaal niet door. Ik was alleen maar blij dat er een uitweg was.”

Een nieuwe regeling

Gewapend met dit advies ging Andries opnieuw in gesprek met zijn werkgever.
“Ik wees erop dat re-integratie tijd en geld zou kosten, en dat ik over anderhalf jaar toch met pensioen zou gaan. Mijn werkgever reageerde heel coulant.”Hij kreeg een voorstel: een aanvulling op zijn pensioen tot 90% van zijn laatstverdiende loon, vanaf het moment van vervroegd pensioen tot zijn AOW-leeftijd. “Dat was voor ons een mooie oplossing. En voor mijn werkgever ook. Het zou toch nooit meer worden zoals die twintig prachtige jaren.”

Ook de verlofuren bleken geld waard

Daarnaast waren er nog opgebouwde, ingekochte én tijdens ziekte opnieuw opgebouwde verlofuren. “Met hulp van de RMU hebben we daar goede aanvullende afspraken over gemaakt. En er bleek zelfs nog een oude regeling te bestaan waardoor ik een aantrekkelijke vergoeding kreeg, bruto werd netto.”

Met 65 jaar met pensioen

De rekensom werd steeds duidelijker. “Ik kon met een gerust hart mijn handtekening zetten. En zo ga ik tóch, net als vroeger de bedoeling was, met 65 jaar met pensioen. Niet zoals ik het bedacht had, maar wel met goede voorwaarden.”