Talent benutten bij ziekte: hoe Peter ondanks Parkinson van betekenis blijft

Wanneer ziekte het leven ingrijpend verandert, komt er veel op een mens af — lichamelijk, emotioneel én praktisch. In dit ervaringsverhaal vertelt Peter hoe hij, ondanks de diagnose Parkinson, manieren bleef zoeken om zijn talenten in te zetten. Zijn verhaal laat zien hoe waardevol ondersteuning kan zijn, en hoe betekenisvol werk en leven blijven, ook wanneer grenzen verschuiven.

Peter noemt zichzelf een laatbloeier. Zijn opleidingsweg — van MAVO naar HAVO, via het EH-basisjaar naar de universiteit — laat zien dat hij iemand is die stap voor stap opbloeit. Diezelfde veerkracht gebruikt hij later opnieuw, wanneer ziekte zijn leven ingrijpend verandert.

Van start in de gemeentewereld

Na zijn studie staats- en bestuursrecht werkte Peter via detachering bij diverse gemeenten. “Mijn werk richtte zich vooral op vergunningen en handhaving. Een leerzame periode.”

Later maakte hij de overstap naar een vaste gemeentefunctie: “Daar hield ik me als generalist bezig met een breed palet aan juridische vraagstukken.” De RMU kruist ook dan al zijn pad: “Toen het detacheringsbureau failliet ging, heb ik een keer gebruikgemaakt van de ondersteuning van de RMU.”

De diagnose die alles kantelt

Na tien jaar werken fuseerde de gemeente. Peter stroomde in een gespecialiseerde functie in, maar merkte dat het takenpakket minder goed bij hem paste.  Tegelijkertijd begonnen lichamelijke klachten. Hoewel hij aanvankelijk doorwerkte, werd de situatie ernstiger. In 2014 kreeg hij de diagnose Parkinson.

Aanvankelijk bleef hij veel ballen tegelijk in de lucht houden: werk, gezin, kerkenraad, gemeentepolitiek. Maar langzaam werd het steeds zwaarder. “Vooral toen ik slechter ging slapen. ’s Nachts ben ik artikelen en later een boek gaan schrijven. Dat gaf me de mogelijkheid toch iets bij te dragen.”

Grenzen schuiven, thuis én op het werk

Na een verhuizing kreeg Peter een terugval. Re-integreren lukte deels, maar steeds minder vanzelfsprekend. Ook thuis veranderde veel: “Mijn vrouw werd kostwinner. Samen zochten we naar een nieuwe balans in het huishouden. Dat is best pijnlijk, want je wilt gezonder zijn dan je bent.”

In gesprekken met het UWV merkte Peter hoe lastig het is om precies te verwoorden wat je beperkingen betekenen: “Op de vraag of ik kon typen zei ik ‘ja’. Maar ik vertelde niet dat dat nog maar met twee vingers ging, langzaam, en zeker niet op een tempo dat op het werk nodig is.”

Professionele ondersteuning die naast je staat

Via zijn werkgever kreeg Peter een trajectbegeleider voor het WIA-proces. “Dat was zó waardevol. Hij ging mee naar gesprekken, dacht mee en hielp mij om eerlijk en realistisch te verwoorden wat ik wel en niet kon.”

Die begeleiding was cruciaal tijdens een periode waarin zijn hele leven veranderde. Uiteindelijk volgde een versnelde procedure, waarna Peter volledig  arbeidsongeschikt werd verklaard.

Van minder werken naar anders van betekenis zijn

Peter merkte dat mensen soms anders naar je kijken wanneer je niet meer werkt.
“Alsof je minder volwaardig bent. Maar mijn talenten blijven bestaan. Mijn tempo is anders, niet mijn waarde.”

Daarom koos hij er bewust voor om open te spreken over Parkinson: in interviews, op radio, en tijdens gastcolleges voor studenten geneeskunde en paramedici. “Ik ontdekte hoe belangrijk het is dat iemand woorden geeft aan wat een chronische ziekte betekent. Niet iedereen kan of wil dat. Ik wil graag die stem zijn.”

Een boek als bron van herkenning

Samen met anderen werkt Peter aan een boek over leven met een chronische ziekte: over verwerking, over dagelijkse worstelingen en over pastorale vragen. “Het vraagt veel energie. Een college van anderhalf uur betekent een dag rust vooraf en herstel achteraf. Maar ik probeer te doen wat binnen mijn mogelijkheden past.”

Opluchting én confrontatie

Toen de brief kwam dat hij volledig arbeidsongeschikt werd verklaard, voelde dat dubbel. “Ik keek ernaar uit voor de duidelijkheid. Maar het blijft heftig om zo’n conclusie zwart op wit te lezen.”

Ondanks alles blijft Peter hoopvol: “Mijn leven is veranderd, maar mijn talenten blijven. Als ik ze mag inzetten — al is het alleen door te luisteren of mee te denken — dan geeft dat betekenis.”