Peter: ‘Mijn werkgever kreeg een hartstilstand tijdens een autorit.’

Wie werkt, weet dat het leven zomaar anders kan lopen. Dat ondervond Peter toen zijn werkgever plotseling overleed. Voor hem en zijn collega’s ontstond van het ene op het andere moment grote onzekerheid.

Twintig jaar loyaliteit en dan ineens onzekerheid

Peter werkte ruim twintig jaar voor dezelfde werkgever. Zijn loopbaan verliep rustig en stabiel. Na de LEAO volgden drie jaren op de binnenvaart — een vormende tijd waarin hij veel leerde. Toen zijn vrouw aangaf het schippersleven niet te zien zitten, stapte Peter weer aan wal. In 1986 werd hij chauffeur, een beroep dat hem sindsdien trouw is gebleven.

Tot vorig jaar. “Het staat me nog helder voor de geest,” vertelt hij. “Mijn werkgever kreeg tijdens het autorijden een hartstilstand. Enkele dagen later overleed hij.”

Voor het bedrijf had dit grote gevolgen: zijn werkgever was het bedrijf. Hij delegeerde weinig en hield alle lijnen zelf vast. Bij zijn overlijden bleek hoe kwetsbaar dat was: cruciale kennis ontbrak, processen waren niet vastgelegd en het bedrijf kwam in zwaar weer terecht.

Twijfel over blijven of vertrekken

De onrust op de werkvloer nam toe. Peter zag hoe een bedrijfsongeval niet professioneel werd afgehandeld en merkte hoe stuurloos de organisatie was geworden.

“Het voelde alsof het bedrijf een schip zonder kapitein was. In mijn omgeving zagen mensen dat het me raakte. Ik zat niet lekker meer in mijn vel.”

Op dat moment kwam er een onverwacht telefoontje: een directielid van een vervoersbedrijf waarmee hij regelmatig te maken had. Hij wist dat Peter aan het rondkijken was en nodigde hem uit voor een gesprek. Voor Peter voelde dit als een voorzienige wending.

Een principedilemma: werken op zondag

Tijdens het gesprek bij De Koeijer Transport BV lag er een aantrekkelijk voorstel. Toch aarzelde Peter. “Ik wilde het aanbod afwijzen, omdat er binnen het bedrijf ook op zondag wordt gereden. Dat kan ik om principiële redenen niet.”

Zijn gesprekspartner begreep zijn standpunt volledig.
Er werd uitgelegd waarom het bedrijf ritten op zondag nodig heeft — vanwege de aard van de vissector — maar direct daarna werd Peter verzekerd:

‘U hoeft nooit op zondag te werken. Wij houden volledig rekening met uw overtuiging.’

Die helderheid gaf rust. In dezelfde week ervoer Peter tijdens zijn persoonlijke bijbellezing een bevestiging om de overstap te maken. Kort daarna tekende hij zijn contract.

Een goede overstap op het juiste moment

Nu, terugkijkend, is Peter dankbaar voor de verandering. Bij zijn vorige werkgever nam het verloop toe, processen vielen uiteen en er werd toegewerkt naar een overname. “Dan zie je hoe je leven geleid wordt,” zegt hij. “Juist door alle onzekerheid heen werd de weg geopend naar ander werk.”

Hij werkt inmiddels met veel plezier bij De Koeijer Transport. “Als je wilt aanpakken, zien ze je hier graag komen. De arbeidsvoorwaarden zijn uitstekend én er is ruimte om de zondag in ere te houden.”

Ook de werkgever bevestigt het: afspraak is afspraak

Jan de Koeijer, manager HRM & Finance, onderstreept dat het bedrijf rekening houdt met de overtuiging van medewerkers:

“Voor chauffeurs die geen zondagswerk willen verrichten, wordt dat volledig gerespecteerd. Dat staat voor ons niet ter discussie.”

In de vissector is transport vaak topsport aan het einde van de week. Toch kunnen ritten zo worden verdeeld dat ongeveer een kwart van de chauffeurs — waaronder Peter — nooit op zondag hoeft te rijden.