Werkvloerperikelen – Enthousiasme als valkuil

Harm Roeten 

Het is alweer een tijdje geleden dat in een bepaalde organisatie een medewerker bijzonder goed, enthousiast en loyaal de werkzaamheden uitvoerde. Het was eigenlijk buitengewoon. Er was echter, zo bleek gaandeweg, één grote uitdaging. Want het enthousiasme kende bijna geen grenzen en de overuren stapelden zich week na week op.  

Het bijzondere was ook dat de leidinggevende de door de desbetreffende medewerker ingediende urenstaten steeds goedkeurde. Ten langen leste bedroeg het aantal overuren enige honderden. Wat nu?  

Er kwam een gesprek op gang tussen leidinggevende en de medewerker over hoe dit opgelost zou moeten worden, maar dat gesprek leverde nauwelijks iets op. Wel kreeg de medewerker meer begeleiding, maar viel eigenlijk steeds weer in dezelfde ‘’valkuil’. 

Op advies van een collega werd door de desbetreffende medewerker de vertrouwenspersoon ingeschakeld, want er gebeurden zo af en toe wat ‘’onfrisse dingen’’. Of de leidinggevende dat waardeerde? Nou, niet helemaal. Men voelde zich enigszins ’op het matje geroepen’.  Wel werd er vanaf dat moment in de richting van een oplossing gewerkt. Dat die oplossing betekende dat enkele honderden uren niet werden uitbetaald, was wel zuur. 

De moraal van het verhaal is: let op als de overuren de pan uit rijzen. Maar eigenlijk geldt: maak vooraf goede afspraken over wat er gedaan wordt met gemaakt overuren en of deze bijvoorbeeld worden uitbetaald of niet, dat voorkomt een hoop stress en problemen.