Op mijn tenen lopen

“De aanleiding voor mijn ontslag was dat ik de laatste tijd meerdere keren ziek ben geweest,” vertelt Anneke. Ze kijkt terug op zenuwslopende maanden die niet alleen het einde markeren van haar baan, maar ook van een lange periode in de zorg.

Van supermarkt tot zorgmedewerker

Anneke werkt vanaf haar zestiende achtereenvolgens in een supermarkt en later in een bedrijfsrestaurant. Wanneer het daar minder goed gaat, moet ze vertrekken. Ze kiest voor een nieuwe richting en gaat aan de slag in een verpleeghuis.

Op eigen kosten volgt ze een opleiding tot Voedingsassistent, waarna ze zich verder ontwikkelt tot Helpende niveau 2. Zo werkt ze uiteindelijk zo’n vijftien jaar met mensen met dementie. Zonder problemen — tot het laatste jaar.

Een nieuwe leidinggevende, een andere sfeer

Op haar vaste afdeling heerst jarenlang een prettige, hechte sfeer. Maar dat verandert wanneer meerdere afdelingen worden samengevoegd tot één grote unit. Waar eerst iedere afdeling een eigen leidinggevende had, is er nu één leidinggevende voor de hele unit.

Anneke merkt dat haar nieuwe leidinggevende totaal anders is dan zij zich herinnert uit eerdere jaren. “Ze was toen menselijker. Nu stond ze ver van ons af.” Door bezuinigingen verdwijnen uren, werkdruk loopt op en de sfeer wordt zakelijker en harder. “We moesten allemaal op onze tenen lopen, en dat houd je niet lang vol.”

Ziekte en spanning lopen op

In deze veranderde dynamiek begint Anneke lichamelijke klachten te krijgen. Ze meldt zich meerdere keren ziek en probeert soms zelfs verlof op te nemen om maar geen ziekmelding te hoeven doen. Haar herniaklachten komen en gaan, en de gespannen relatie met haar leidinggevende verergert de situatie.

“Langzaamaan ontwikkelde ik door alle spanningen een burn-out,” vertelt ze. “Het leek alsof mijn leidinggevende over me heen walste.” De samenwerking raakt volledig verstoord en ontslag komt steeds dichterbij.

De RMU als steun en buffer

Anneke zoekt hulp. “De gesprekken met mijn leidinggevende, P&O, de bedrijfsarts en mijn huisarts waren zo zwaar dat ik het niet meer alleen aankon.” Ze schakelt de RMU in — niet alleen voor advies op afstand, maar met het verzoek om mee te gaan naar gesprekken. “Zonder de RMU was het zeker anders afgelopen.”

Collega’s en familie staan perplex wanneer ze horen wat er speelt. Anneke hoort dat zij niet de enige is die problemen ervaart met deze leidinggevende; meerdere collega’s vertrekken inmiddels.

Beëindiging van het dienstverband

De RMU neemt namens Anneke het voortouw in de gesprekken. Er liggen twee opties: een verbetertraject onder dezelfde leidinggevende of een beëindiging van het dienstverband.

Anneke vraagt nog of ze naar een andere afdeling kan, maar dat wordt geweigerd. “We hebben alles op een rijtje gezet,” zegt ze. “Het werd me duidelijk dat ik op deze manier niet gelukkig zou worden. Ik kon niet langer verder.” Na stevige onderhandelingen komt er een nette beëindigingsovereenkomst tot stand.

De financiële afhandeling

Anneke ontvangt een transitievergoeding en drie maanden vakantie voordat haar contract eindigt. Door scherp optreden van de RMU wordt bovendien een recente urenverlaging teruggedraaid, zodat haar uitkering wordt berekend op haar oorspronkelijke arbeidsomvang.

Ze meldt zich ondertussen bij het UWV: “Ik word daar overstelpt met vragen.” Solliciteren blijkt lastig; haar functieniveau is laag en ze is de jongste niet meer. Maar ze blijft hoopvol en vooral opgelucht dat ze weg is uit een situatie die haar sloopte. “Ik ben nu al een heel stuk opgeknapt.”