Levenskunst: dankbaar zijn ondanks lichamelijke onmacht

Elk jaar ga ik mee met een vakantie voor mensen met een lichamelijke beperking. Voor wie dagelijks in de zorg werkt, lijkt dat misschien wat veel van het goede. Toch levert het mij telkens opnieuw veel op. Ik leer er praktische dingen die ik in het ziekenhuis zelden tegenkom. Wanneer er nu een patiënt wordt opgenomen die met een elektrische rolstoel komt maar er zelf niet in kan rijden, parkeer ik het apparaat moeiteloos op de juiste plek. Dat is echt een kunst op zich.

Maar vooral leer ik daar iets wat veel dieper gaat: levenskunst. Tevreden kunnen zijn terwijl je bijna niets zelf kunt. Dankbaar blijven voor de kleine dingen. En vertrouwen op God, vandaag en voor de toekomst.

Zorgeloos op pad

“Wat is het een voorrecht als je zorgeloos op vakantie kunt. En in dit geval bedoel ik het letterlijk.”

Dit jaar zorgde ik voor Robert. Hij heeft een ernstige spierziekte en is in alles afhankelijk. Omdat dit nummer vooral gaat over techniek in de zorg: aan zijn elektrische rolstoel zit een robotarm. Die maakt hem een stuk zelfredzamer. Iemand zet een glas drinken voor hem neer en hij kan het met die arm zelf pakken. De elektrische tandenborstel gaat erin, zodat hij zelfstandig zijn tanden kan poetsen. Wat een prachtige uitvinding, die hem waardigheid en vrijheid geeft.

Robert gaat nog maar kort mee met deze vakantieweken. Hij zei dat hij het jammer vond dat hij er niet eerder van wist. Het verrijkt zijn leven, en zeker ook dat van ons als vrijwilligers.

Misschien is het ook iets voor u. Kom het eens ervaren.