Het gaat niet meer.

Een veelbelovende start

Judith begint haar loopbaan met een helder doel: leerkracht worden. Na de HAVO start ze vol enthousiasme aan de PABO. Privéomstandigheden vragen tijdelijk te veel van haar, waardoor ze haar opleiding een jaar onderbreekt. Later pakt ze de draad weer op, rondt haar studie af en loopt LIO-stage op een school waar ze zich thuis voelt. Wanneer daar een vacature ontstaat, wil ze graag blijven.

Toch twijfelt ze over de openheid rondom haar tussenjaar. Moet ze dat benoemen in de sollicitatieprocedure? Ze legt haar vraag neer bij de RMU. De uitleg is helder en geeft haar rust. Ze solliciteert en wordt aangenomen.

Een droom die teveel vraagt

Judith start met haar eigen klas en zet zich met hart en ziel in voor de kinderen. Maar nog voor het jaar om is, komt ze thuis te zitten met zware gezondheidsklachten. Eerst lichamelijke problemen, later depressieve klachten en uiteindelijk een burn-out.

Langzaam dringt het besef door dat herstel geen kwestie van weken is, maar van jaren. De bedrijfsarts bevestigt dat haar toekomstperspectief onzeker is en dat terugkeer voorlopig niet haalbaar lijkt. Judith ziet wat dat betekent: een verlenging van haar tijdelijke contract is voor de school praktisch onmogelijk.

Het moeilijke gesprek over afscheid

In deze periode zoekt Judith opnieuw contact met de RMU. Ze wil weten wat haar rechten zijn, hoe uitkeringen werken en welke stappen verstandig zijn. De RMU legt helder uit welke route in haar situatie het meest passend is: ziek uit dienst gaan.

Judith voert open gesprekken met haar werkgever. De conclusie komt niet onverwachts: haar contract wordt niet verlengd. Het afscheid voelt wrang, niet omdat het onverwacht komt, maar omdat ze het werk en de kinderen zo liefhad. Tegelijk ervaart ze rust. “Ondanks alles voelde het geleid,” vertelt ze.
Tijdens de jaarsluiting neemt de school op warme, respectvolle wijze afscheid van haar. De gebaren van collega’s en kinderen verzachten de pijn van het moeten loslaten.

Ziekte, opname en opnieuw beginnen

De werkelijkheid blijft rauw: Judith wordt een periode opgenomen en start met intensieve therapie. De weg terug is lang. “Dat is moeilijk,” zegt ze eerlijk. “Een jaar eerder had ik een eigen klas. Nu moest ik alles loslaten en wist ik dat herstel nog lang zou duren.” Toch voelt ze zich gedragen. De betrokkenheid vanuit de school blijft groot. Kinderen herkennen haar nog en reageren blij wanneer ze haar zien. Dat doet haar goed, ook al weet ze dat ze voorlopig geen klas kan draaien.

Verbonden blijven door vrijwilligerswerk

Hoewel haar dienstverband eindigt, blijft de band bestaan. Judith: “Ik mag nu als vrijwilliger kleine taken oppakken: nakijkwerk, kopiëren, digitaliseren. Op mijn eigen tempo.” Het geeft structuur en betekenis. En het houdt haar betrokken bij de plek waar ze zich ooit thuis voelde. Haar hoop is eenvoudig maar kostbaar: opnieuw voor een klas staan, wanneer haar gezondheid dat toelaat. Maar boven alles zoekt en vindt ze houvast in het geloof: “Dat ondersteunt me steeds weer.”